“Daar waar de herinneringen liggen, diep weggestopt in stalen kistjes,
onder een dikke laag stof – de sleutels decennia geleden weggegooid.“
In de stilte, in de diepte,
in de krochten van je ziel.
Daar zit de onrust, de leegte.
Of is het juist de ‘volte’?
Te vol, te veel.
Te veel om te overzien of te begrijpen,
te doorvoelen of vast te grijpen.
In de stilte, in de rust,
in de essentie van je zijn,
zonder afleiding of taken
of zogenaamd urgente zaken –
juist daar zit de pijn.
Daar waar de herinneringen liggen,
diep weggestopt in stalen kistjes,
onder een dikke laag stof –
de sleutels decennia geleden weggegooid.
Het wordt tijd om te ontdekken,
te voelen, te zien
wat – of liever wie – daaronder ligt.
Net als die herinneringen, onder een dikke laag stof.
Tijd om te stoppen met doen alsof,
met non-stop corrigeren,
aanpassen en maskeren.
Daar, in die hartverscheurende stilte,
ligt het antwoord op al je vragen.
Daar ligt de sleutel, daar ligt het goud,
als je durft te (h)erkennen wat je tegenhoudt.
Puur door te voelen –
te durven zien, te durven zijn –
en eindelijk eens te vertragen.
Voor wie er even aan herinnerd moest worden dat je goed bent zoals je bent. ❤️🩹
